HİÇ ÇOCUK OLDUNUZ MU???

Sen hiç çocukların dünyasını düşündün mü?

O saf tertemiz duyguları yaşadın mı?

Düşüncelerini paylaştın mı onlarla

Bir oyuncak için saatlerce ağladığını gördün mü?

Babasıyla gitmek için yalvararak ağlayan o çocuk oldun mu?

Oynamanın zevkini bir şeker alınca mutlu olmayı

Ona kızınca tavır almadığını gördün mü?

Herksin içince bir çocuk vardır

Ya her istediği gerçekleşmiş şımarık “Kader” gibi…

Yada çocukluğunu yaşayamamış “Sevgi” gibi…

Annesi Babası her şeyi yapardı Kader için

Bir dediğini iki etmez, yere düşse doğru doktora alıp giderlerdi Kader’i

Hani vardır ya hepimizin bildiği zengin şımarık şımarık çocuklar,

Tıpkı onlar gibi yetiştirildi.

Zaten onlardan biriydi.

El bebek gül bebek büyütürlerdi Kader’i

Bir yanda her istediği gerçekleşen Kader

Diğer yanda ise hiçbir istediği gerçekleşmeyen Sevgi

Sevgi sevmezdi çocuklarla konuşmayı, oynamayı,

Çünkü arkadaşları parka giderken, Sevgi kalırdı evde gözleri yaşlı.

Çikolata, dondurma gibi istediğini alamazdı.

Bakakalırdı o gülen gözlerin ardından.

Annesi Sevgi’yi yollardı ekmek almaya

Sevgi geçerdi pamuk helvaların önünden, gözlerini onlardan ayıramazdı.

Canı çekerdi.

Ancak alamazdı pamuk helva parası yoktu

Kuru ekmekle yetinirdi…

Şımarık çocukları görürdü Babalarının ardından ağlarken

Sevgi ise ağlayamazdı

Babası ona çok uzaktı.

Özlerdi parkları, şekerlemeleri, Babasının ardından haykırarak ağlamayı

Bir şeker alınca mutlu olmayı özlerdi…

Hasretti Sevgi Annesinin onu öpüp koklamasına

Sokaktaki; Kader ile annesinin nasıl sarıldığını görürdü

Yüreği kahrolurdu ancak, ne fayda

Oyuncakçı geçerdi mahalle aralarından

Sevgi ise pencere ardından oyuncak bebeklere, beşiklere bakakalırdı.

Mahallenin çocukları toplanıp parklara, oyun sahalarına giderdi.

Sevgi kapı önünde oturup kalırdı.

Yapayalnız tek başına, donardı o yağmurun altında soğuktan

Diğer çocuklara bakardı, renkli renkli montlar, bereler, ayaklarında gıcı gıcır çizmeler

Sevgi onlara da hasretti

Yasın dondurma yenirdi, Sevgi dondurmanın tadını çöpünden almaya çalışırdı.

Yinede alamazdı ya…

Mahalleli toplanıp denize serinlemeye giderdi

Sevgi yine evin bir kenarında oturup kalırdı

Sevgi adı gibi değildi

Ne çocuk olmanın sevgisini nede Anne Baba sevgisini yaşayamadı

Kader ise hep sevdi sevildi

Daima mutlu oldu

Sevgi her zaman her şeye hasret kaldı

Çocukluğunu çocuk olmanın ne demek olduğu

Sevmeyi, yaşayamadan yaşlanmıştı.

Yalnız Şair

Alev ŞEN

15/05/2005